کرزی حتی در خواب هم رویش را بطرف هزاره جات نمی چرخاند!
پیمان ملی:شنبه ۲۱ اپریل ۲۰۰۷
هزاره ها که شدیدترین سرکوب و نسل کشی را تحت رژیم طالبان تجربه کرده بودند، شاید بیشتر از هر کس دیگر در افغانستان از سرنگونی طالبان خوشحال شده بودند. اما اکنون شاید بیشتر از همه، از مذاکرات طولانی، جدی و پنهانی کرزی با طالبان دچار واهمه و نگرانی شده اند. 
این نگرانی با فاش شدن عدم حضور شخصیت های مهم هزاره در کمیته های بحران و حلقات اصلی ولی پنهانی تصمیم گیری در رژیم آقای کرزی عمیق تر و بیشتر شده است. بخصوص افزایش تنش ها بین امریکا و ایران خطر برخورد های مذهبی فرقه ای را در منطقه و از جمله افغانستان در پی داشته و قربانی شدن مجدد هزاره ها در غوغای آمدن آمدن طالبان، دلهره و اضطراب زیادی را در سطح ملی در افغانستان بوجود آورده است.
رویتر طی گزارش مورخ 17 اپریل، تحت عنوان« هزاره های افغانستان هنوز هم منتظر دلجویی هستند» درین رابطه مطلب مبسوطی منتشر کرده است.
از جمله می نویسد: پنج سال بعد از بقدرت رسیدن رژیم تحت حمایت امریکا در افغانستان ، بسیاری از هزاره ها هنوز هم منتظرند تا شاهد برخورد عادلانه و برابر رژیم آقای کرزی نسبت به جامعه و سرزمین شان، هزاره جات، باشند. رویتر از قول یک هزارهء مقیم بامیان می نویسد:« کرزی حتی در خواب هم رویش را بطرف هزاره جات نمی چرخاند.»
با وجودیکه میلیارد ها دالر کمکی به افغانستان سرازیر شده است، اما حتی یک جادهء قیر ریزی شده در ولایت بامیان وجود ندارد. بسیاری از نیم میلیون باشندهء این ولایت هنوز در مغاره ها و یا در کلبه های گِلی زندگی میکنند و تعداد بسیار اندکی به آب آشامیدنی بهداشتی و برق دسترسی دارند.
مهدی مهر آئین هماهنگ کنندهء یک پروژهء ملل متحد در بامیان به رویتر گفت:«300 سال سابقهء تبعیض علیه هزاره ها وجود دارد، که اکنون کمتر شده است. شما ظرف چند سال نمی توانید از شر این تبعیض تاریخی رهایی پیدا نمایید. من هنوز فکر نمیکنم که ما با دیگران برابر تلقی شویم.»
یک جوان هزارهء دیگر به رویتر گفت:« من از وقتی تولد شده ام، هرگز احساس برابری با یک پشتون را نمی کنم» اشارهء وی به قبایل مسلط پشتون سنی مذهب بود که هستهء اصلی تحریک طالبان را تشکیل می دهند. وی ادامه داد:« شاید فرزندان من و یا فرزندان آنان این احساس را پیدا نمایند.»
والی بامیان، حبیبه سرابی، که تنها والی زن در افغانستان است با لحن مشابهی صحبت میکرد:«حالا ما آزاد هستیم و می توانیم بطور نورمال نفس بکشیم، اگر بتوانیم ازین فرصت استفاده نماییم، می توانیم به نفع مردم خود کاری از پیش ببریم. البته فعلا کار ها کاملاً بی عیب و نقص نیستند.»
فاطمه یک زن جوان بهمراه خانواده اش یکی از مغاره های نزدیک به دفتر والی بامیان را ماهانه 4 دالر (200افغانی) کرایه کرده است. او گفت شب پیش یک گژدم طفلک خردسالش را نیش زد. همهء خانواده اش با حشرات مختلف آلوده شده اند.